داستان آدم نشدن آقای صاد

آقای صاد دوباره رفته بود توی لاک خودش . همه این حالت اورا می شناختند . هر چند وقت یک بار یک دفعه از همه رو می پوشاند . می نشست توی اتاقش و در را به روی خودش می بست و به زور جواب سلام و علیک بقیه را می داد . این جور وقتها همکارهایش فکر می کردند او هیچ وقت آدم نمی شود . اما او فکر می کرد هیچ وقت کارمند نمی شود . ... آقای صاد کارمند یا آدم نمی شد ، چون از اداره متنفر بود . از همان روز اول که پایش را توی آن ساختمان تاریک و دوده گرفته گذاشته بود ، دلش لرزیده بود . حیف نبود آدم باغ و صحرا را ول کند و برود توی یک اتاق فسقلی پشت میز بنشیند و از پنجره ی اتاقش ، پنجره های یک اداره دیگر را ببیند ؟ این نفرت ته دل آقای صاد نشسته بود و تا کسی عواطف و احساسات او را به هم می زد ، مثل ذرات لجن توی آب ، به صورت معلق در می آمد و تا ذهن آقای صاد بالا می رفت و روزگارش را تیره وتار می کرد . آن وقت باز به این نتیجه می رسید که بی خود باغ و آسمانش را فروخته و به تهران آمده ، که نشستن پیش گوسفندها توی صحرا ، کلی باصفا تر از همنشینی با این جماعت ریاکار و بدجنس است و آن وقت با گلدانهای توی اتاقش ور می رفت و هی ساقه های آن ها را به دیوار می کشید  با چسب می چسباند ودیوارهای اتاقش را نقش و نگار می انداخت . دو سه ماه اولی که استخدام شده بود ، اتاقش را پرکرده بود از پیچ تلگرافی و حسن یوسف ، بعد کم  کم گیاه های جدید را کشف کرد و اتاقش تبدیل شد به یک گلخانه ، تا این که دوازده سال پیش ، مدیر عامل وقت شرکت آمده بود به اتاقش و گفته بود " شما روزها  کار می کنید یا به گلدان ها می رسید ؟" و دستور داد گلدان ها را به گلخانه ببرند و تنها چهار گلدان برایش باقی گداشتند . معلوم نبود اگر آقای مدیرعامل نوار آواز قناری او را می شنید چه می گفت ؟... این تنها رازی بود که توانسته بود از بقیه مخفی کند وگرنه همه می دانستند که او تنهاست و با دوتا قناری توی دو تا اتاق اجاره ای زندگی می کند و عاشق شعر است و حتی می دانستند که همیشه خواب می بیند توی دانشگاه دارد درباره ی نظامی گنجوی سخنرانی می کند . توی اداره هر وقت بیکار می شد ، کتاب لیلی و مجنون را از توی کشو در می آورد و همیشه بعد از خواندن خط پنجم از خودش می پرسید : آخر من اینجا چه کار می کنم ؟ و بعد از خواندن یک صفحه تصمیم می گرفت اداره را ول کند و به زادگاهش برگردد و بعد از صفحه ی دوم به این نتیجه می رسید که اصلا اشتباهی به دنیا آمده و برای همین هم هر تصمیمی بگیرد اشتباه خواهد بود . بعد کتاب را می بست و توی کشو می گذاشت ! به خاطر همین عشق به شعر هم بود که اغلب به قول احمدآقا – آبدارچی اداره – دچار بی وقتی می شد . مثل این دفعه که دوباره رفته بود توی لاک خودش . البته این دفعه یک کمی فرق می کرد و همه فکر می کردند این دوره گوشه گیری او بیشتر طول می کشد و حتی دو سه نفری معتقد بودند که این دفعه دیگر او اصلا درست نمی شود . ....

نه اینکه همکارها آقای صاد را دوست نداشته باشند ، برعکس تک تکشان فقط به او اعتماد داشتند و هر وقت می خواستند درددل کنند پیش او می رفتند ، و نه اینکه آدم های بدذاتی باشند ، اصلا فقط حوصله شان سر رفته بود . از آخرین ماجرای اداره دو سالی می گذشت و این مدت خیلی طولانی بود . آقای صاد هم این را می دانست . تک تکشان را دوست داشت . فقط نمی فهمید چرا وقتی همه با هم دست به یکی می کنند ، می شوند یک اژدهای ده سر ، ترسناک و بی رحم . آقای صاد این را هم مثل بقیه ی اسرار اداره نمی فهمید ....

قسمتی از" داستان آدم نشدن آقای صاد " از مجموعه ی ستاره ی سینما نوشته ناهید طباطبایی را با هم خواندیم . از خانم طباطبایی قبلا کتاب چهل سالگی را معرفی کرده ام . این مجموعه داستان نیز شامل 12 قصه کوتاه است که به خواندنش  می ارزد ، اما دلم نیامد این داستان خاص را که انگاری حال و هوای هر روز ما را بیان می کند برایتان معرفی نکنم . قصه این بار آقای صاد با آمدن دو تا دانشجو به محل کار ایشان شکل می گیرد . اگر دوست داشتید این کتاب کوچک را از انتشارات خجسته تهیه کرده و بقیه اش را بخوانید .