دو شعر از فاضل نظری

 آهو

 پیشانی ام را بوسه زد در خواب هندویی  

شاید از آن ساعت طلسمم کرده جادویی  

شاید از آن پس بود که احساس می کردم 

در سینه ام پر می زند شب ها پرستویی  

شاید از آن پس بود که با حسرت از دستم 

هر روز سیبی سرخ می افتاد در جویی 

از کودکی دیوانه بودم مادرم  می گفت: 

از شانه ام هر روز می چیده ست شب بویی 

نام تو را می کند روی میزها هر وقت 

در دست آن دیوانه می افتاد چاقویی 

بیچاره آهویی که صید پنجه شیری است 

بیچاره تر شیری که صید چشم آهویی 

اکنون ز تو با ناامیدی چشم می پوشم 

اکنون زمن با بی وفایی دست می شویی 

آیینه خیلی هم نباید راست گو باشد 

من مایه رنج تو هستم راست می گویی . 

شاخه گلی برای مزار 

از باغ می برند چراغانی ات کنند 

تا کاج جشن های زمستانی ات کنند 

پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار 

تنها به این بهانه که بارانی ات کنند 

یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند 

این بار می برند که زندانی ات کنند 

ای گل گمان مکن به شب جشن می روی 

شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند 

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست 

از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند 

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست 

گاهی بهانه ای ست که قربانی ات کنند